Paweł Andryszewski

Urodził się 1964 r. w Poznaniu. W latach 1978-1984 uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu. W 1990 r. ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby – otrzymał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Józefa Petruka oraz prof. Józefa Kopczyńskiego w zakresie rzeźby oraz drobnych form rzeźbiarskich.

W latach 1989-1990 r. asystent w pracowni rzeźby prof. Józefa Petruka w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Udział w plenerach, w kraju i za granicą, wystawach zbiorowych, wyróżnienie na festiwalu studenckim „FAMA”.

Od roku 1990 pracuje jako niezależny twórca we własnej pracowni w Skokach niedaleko Poznania. Autor wielu realizacji, głównie rzeźb figuratywnych w kamieniu dla odbiorców z Niemiec, Szwajcarii i Słowenii. Realizacja modeli i wzorów rzeźb w kamieniu oraz design dla zakładów przetwarzania kamienia naturalnego w Niemczech oraz Szwajcarii.

Od 2001 współpracuje z odlewnią artystyczną Strassacker, dla której wykonuje liczne modele symbolicznych małych form rzeźbiarskich oraz rzeźb figuratywnych, projekty małej architektury przestrzeni publicznej i cmentarnej, ilustracje graficzne w katalogach oraz projekty form nagrobków do prezentacji produktów firmy Strassacker na targach branżowych.

Prace z kamienia oraz z brązu były prezentowane na licznych branżowych wystawach, targach oraz w galeriach, znajdują się w przestrzeni publicznej oraz w kolekcjach prywatnych. Autor projektu artystycznego rewitalizacji przestrzeni publicznej – tzw. Dużego Rynku w Skokach.

Niezależnie powstają prace autorskie z brązu oraz liczne realizacje średnio- i wielkoformatowe w kamieniu dla odbiorców w kraju i za granicą. Wykonuje usługi w zakresie rzeźby, designu, projektowania oraz wykonawstwa nagrobków artystycznych, rysunku, malarstwa, ręcznego grawerowania na kamieniu.

Szerokie spektrum tematyki oraz podejmowanych zadań i stosowanych technik, niezmiennie łączy figuracja, która zdominowała moją twórczość, szczególnie rzeźbę będącą dla mnie najważniejszą formą ekspresji. Myślę, że mogę określić swoją formę wypowiedzi subiektywnym realizmem przestrzenią na ekspresję i abstrakcję. Niezależnie od podejmowanego zadania, poszukując środków wyrazu, intuicyjnie sięgam w kierunku figuracji dającej mi możliwość ujęcia w pewnym stopniu w symbol emocji, dialogu, modlitwy, przeznaczenia, kontemplacji, miłości… W odniesieniu do tradycji szeroko pojętego humanizmu jest dla mnie oczywistym medium.

Użycie figuratywnego symbolu, metafory zbiega się z pytaniem o formę rzeźby. Pracuję najczęściej emocjonalnie, intuicyjnie, staram się łączyć, w zależności od charakteru i przeznaczenia rzeźby, ekspresję z wartościami semantycznymi, nie narzucając sobie z góry dyscypliny formalnej, cenię spontaniczność.

Szacunek dla tradycji i świadomość pewnej dyscypliny formalnej w sztuce o charakterze sakralnym i sepulkralnym, która jest częścią mojej działalności twórczej, stały się punktem wyjścia do próby znalezienia własnej wypowiedzi w tej dziedzinie. Dążę do uaktualnienia formy, uproszczenia i skrótu w kierunku symbolu, tak aby nie stała się ona mimetycznym odzwierciedleniem, a satysfakcjonującą odpowiedzią na różne aspekty relacji rzeźby z otaczającą przestrzenią. Łącząc formy rzeźbiarskie z geometrycznymi bryłami, znajdującymi się często również w symbolicznej relacji, poszukuję kompozycji, które sugerują lub odkrywają tę przestrzeń.

Rzeźba nagrobna, często stająca się rzeczywistością publiczną, częścią kultury, obok swojej wartości estetycznej powinna również wnosić potencjał emocjonalny, wciągać w dialog, poruszyć, skłonić do refleksji, trafić do wrażliwości poszczególnego odbiorcy.

Dwa różne materiały i sposoby pracy, na pozór odległe, w zasadzie przeciwstawne i konkurujące, zaczęły się z czasem dopełniać, wzajemnie inspirować, stały się częścią mojej podróży, przygody ze sztuką. Często zresztą przewijający się w mojej twórczości motyw, ciągle na nowo interpretowany zarówno w kamieniu, jak i w brązie – temat drogi, podróży przez życie, istnienie - jest dla mnie szczególnie istotny i wrażliwie odczuwany także w innych dziedzinach sztuki i w życiu. Jest inspirujący jak widok z wysokiej góry w morską dal, gdzie zaciera się granica między ziemią a niebem; zdaje się, że żagle, statki, ptaki, delfiny i samoloty pląsają, podróżują, żeglują w jednej przestrzeni, zaznaczając swoją historię i w końcu… znikają.